قراره بازی کنم . وقتی هم که نوبت بازی میشه – مثل گل کوچیک تیغی تو بلوارمون – دیگه باکی ندارم که کی رد میشه از کوچه و کی منو میبینه و … دستامونو میذاشتیم رو هم و خیلی ساده به بچه ها میگفتم: ببینید بچه ها من که دانشجو هستم پول ندارم، رضا تو هم که سربازی، محمد تو هم محصلی پس حواستونو جمع کنید که نبازیم . آخرشم یه خنده ای و چشمکی وی زدیم و هی گل می زدیم …

حالا خیال می کنم این بازی آرزوها هم تیغیه پس باید گل بشه، حتی اگر دروازه بان خوب نباشه و من هم اضافه وزن پیدا کرده باشم …

خلاصه مطلب اینه که حمید دعوتم کرده به بازی آرزوها. منم نه نمیگم چون این روزا نوشتن سخت شده برام و حالا که یه سوژه همینجوری لطف کرده اومده نامردیه که ردش کنم. اما چی بگم که وقتی که: رویاهای آدمی را باد ترانه ای میخواند و آرزوهایش را آسمان پرستاره نادیده میگیرد …

یه سری آرزوهای قدیمی شدن کاشکی و سبز نشدن، یه سری حسرت به دلمون شدن و بعضی هاشونم هنوز دارن ناز شصت نشون میدن بهم.

اول اینکه – اگه نگید کلیشه ای هست –  آرزوی صلح و آرامش دارم ؛ از درون آدما گرفته تا خانواده ها و همسایه ها و …. کل جهان. اما در مورد صلح در ایران همیشه یک ارزوی خاص داشتم و اون اینکه کسی پیدا بشه و یک عفو عمومی و سراسری بده  و صلح پایدار در میان تمام اقوام و گروه های ایرانی برقرار بشه.

2-  آرزو می کنم عدالت به معنای واقعی کلمه – 60-70 درصد هم باشه قبول دارم – برقرار بشه و هر کس رو سر جای اصلی خودش ببینم

3- آرزو دارم بتونم خیلی از جاهای ایران و جهان رو ببینم

 

4-ارزومندم در راستای ارزوی قبلی بتونم یک زبان سوم – بجز فارسی و ترکی – یاد بگیرم

5- اینکه خیلی وقت ها دوست می داشتم که می شد تو دنیای واقعی ctrl+z گرفت و بعضی چیزها رو بی درد سر اصلاح کرد

6-اینکه بتونم صبح ها ساعت نهایتا دیگه 6 از رختخواب بیام بیرون

7- آرزو دارم که روزی برسه کارهایی رو که د.ست دارم انجام بدم نه کارهایی که مجبورم انجامشون بدم

یه بازی دیگه هم دعوت شده بودم چند وقت پیش از طرف مشیانه (مرضیه) راجع به کتابهایی که نیمه کاره مونده یا نخوندم که راجع به اون هم باید بگم که فکر نمیکنم زیاد کتاب خونده باشم – سنگ بترکه از 100 تا بالاتر نمیزنه – در حالیکه توی کتابخونمون شاید بیشتر از 1500 جلد کتاب باشه .

اما قدیمی ترین کتابهایی که نیمه کاره موند سپید دندان بود و خواجه تاجدار و آخری هم 100 سال تنهایی که امیدوارم این یکی دو ماهه بخونم. البته این وسط کتاب شازده کوچولو هم بود که با وجود حجم کمش یه عمر – به اندازه ی 29 سال و 10 روز – از خواندنش غافل شده بودم و دست اخر هم نه اینکه فکر کنید خوندمش! نه. به توصیه یک دوست شاملو برام خوند و من گوش دادم. تراژدی حلاج رو هم نصف و نیمه خوندم … دیگه همین

آخر کلام اینکه  بهار ، وحید ، یامور ، پریسا ، جواد ، حسن ، نوید ، مرضیه و ستاره رو دعوت میکنم به بازی آرزوها